Kur’ân’da Yaratılış _{‘N-Ş-E’ Kökünün Semantik Analizi Bağlamında}

Yaratılış, Kur’ân’ın başından sonuna kadar farklı boyutlar ekseninde ele alınan, ilahi metinde hacimli bir yer tutan ve oldukça dikkat çeken bir konudur. Kur’ân’ın kendi ifadeleri ile bildirdiğine göre Allâh, tüm canlıların, insanların,bitkilerin, hayvanların, göklerin, yerin, yıldızların, dağların,güneşin, ayın, gecenin, gündüzün, hayatın, ölümün, kâinatın,cinlerin, meleklerin, kısacası her şeyin yaratıcısıdır. O, yaratan, şekillendiren, ahenk veren, düzene koyan, her şeyi belli bir ölçü ile yapıp yönlendiren, sonsuz ilim ve kudret sahibi yegâne ilahtır. Yaratılışı anlatan kelimeler, Kur’ân’da üç yüzden fazla âyette çeşitli anlamlarda ve bağlamlarda yer almaktadır. Araştırmamızda bu kelimelerden ve köklerden biri olan “N-Ş-E” kökünü insanın yaratılış süreci çerçevesinde incelemeye çalışacağız. Çalışmamızda semantik analiz yöntemini kullanacağımız için kökün tarihsel gelişimi odak noktamızdır. Bu minvalde, Cahiliye Dönemi’ni yansıtan şiirleri içeren Kur’ân öncesi dönem, âyetlerin geliş serüvenini aktaran Kur’ân dönemi ve daha sonraki anlamaları ve yorumları içeren Kur’ân sonrası dönem araştırma sürecimizi kapsamaktadır. Böylelikle kökün geçirdiği anlam daralması,genişlemesi, kayması gibi anlam değişimlerini tespit etmek çalışmamızın temel amacıdır.