Hapiste 31. Yıl - I

Zaman ağır, günler birbirini benzer, beden erir, ruh aşınır. Takvimden yapraklar düşer, günler ayları, aylar yılları izler. Mevsimler gelip geçer. Zihin canlı, anılar diri olabilir, ama bir şey donup kalmıştır. İşte o hep ilk günkü gibidir. Kapılar üstünüze kapandığı an, az ötenizde, dışarıda kalmış olan, bütün hayat ile birlikte zihninize kazınmış olan bir şey, o hep orada, hep aynıdır. Bu yüzden dışarıya çıkan, ne kadar kalmış olursa olsun, içeriye düştüğü ilk günkü yaştadır hep. Görünmez bir güç, bilinmez bir el, aradaki zaman dilimini özenle çekip almıştır. Hayata dairdir ve hayat dışıdır. Hem boşluktur o, hem de taşınması güç bir ağırlık. Öyle bir şey ki, yoklukla varlık arası...
Çetin Arkaş otuz dört yıllık bu kayıp zamanın izini sürüyor. Zindanın insanın düşünme biçimini, bedenini, sesini, sessizliğini ve zaman algısını nasıl değiştirdiğini anlatıyor. Takvimlerin bir hükmü yok bu dört duvar arasında. Zaman burada mücadeleyle, eziyetle, aramalarla, sürgünlerle, havalandırma saatleriyle, yasaklarla ve eksilen yüzlerle ölçülüyor. İki ciltlik bu kitap ne bir anı, ne bir günce ne de salt bir siyasal metin. İri kelimeler ve büyük söylemlerden sıyrılıp küçük ayrıntıların içinden insani bir duyarlılıkla ilerleyen cümleler.  
Bir koku, bir tat, bir canlılık belirtisi, kilidinde dönen bir anahtar, açılan bir kapı sesi, sararmış bir mektup, bir ayrılık, bir buluşma, yarım bir veda, betonun içinden gülümseyen bir çiçek… Ömür süren bir tutsaklıkta tüm bunlar insanı hayata bağlayan ayrıntılar. Politik alanın ötesinde yazar, insan ruhunun sınandığı özel bir dünya olarak resmediyor zindanı. Yoksunluğun içinde çokça düşünülmüş özgür bir hayat. Ve elbet İmralı günleri, en çok da merak edilenleri…