Zımanê Bêdengîyê

Di tariya şevên reş de,
Rastî dimîne li pey me.
Ne hewce ye zimanê dev,
Çav vedike deriyê kûr.

Dema kul û xem tên ser me,
Dost heye li rex dilê me.
Bê peyv dizane birînê,
Xwîna xemê dihelîne.

Dengê cîhanê qut dibe,
Ev dilê me ronî dibe.
Zimanê me yê bêdengî,
Her gav li vir zindî dibe.

Ne hewce ye sond û peyman,
Dil fêhm dike bêyî ziman.
Li ber bayê sar ê zeman,
Hest dibin hevalê canan.