Yazmadım Yaşadım

Bazı hikâyeler bir gün başlamaz.
Yıllar önce, kimsenin fark etmediği bir yerde sessizce doğar.
Bir çocuğun bakışında,
bir evin kapısında,
bir babanın suskunluğunda,
bir annenin duasında…
Sonra zaman geçer.
İnsan büyür, yollar değişir, yüzler çoğalır.
Fakat bazı şeyler insanın içinden hiç ayrılmaz.
Bir isim yıllar sonra yeniden karşınıza çıkar.
Bir çiçeğin kokusu sizi hiç bilmediğiniz bir zamana götürür.
Bir dağın sessizliği, içinizde yıllardır susturduğunuz bir sesi uyandırır.
Ve bir gün insan anlar:
Aradığı yer,
belki de hep kendi içindedir.
"Yazmadım, Yaşadım", geçmişin izleriyle bugünün arasında yürüyen bir kadının; köklerini,
hatıralarını ve kendisini yeniden keşfetme hikâyesidir.
Belki bu satırlarda kendi çocukluğunuzdan bir sokağa,
kendi babanızın sesine,
kendi yarım kalmış bir hayalinize rastlarsınız.
Çünkü bazı hikâyeler okunmaz.
İnsanın içine dokunur.