Sükut Sarmaşığı

Günaydın göy üzüm, günaydın ulduzum, günaydın məşuqların sultanı...
Yar! Əllərində, barmaqlarında ölmək istəyim var!
Barmaq izim, imzam, qəlbimdən inşallah, heç çıxmayacaq möhrümsən mənim.
Məni yandıran, məni hər nəfəsiylə dünyadan əbədiyyətə uçuran məşuq; dəlicəsinə, tərifi, sərhədi olmayan bir şəkildə aşiqəm sənə.
Mən şamın içindəki fitil olum, sən atəşim ol və yax məni. Özümü o qədər çox sənə aid hiss edirəm ki, bəlkə də, bu qədər çoxlu həsrəti yaşamağım bundandır.
Özümdə deyiləm bu gecə də, heç bir gecə deyiləm əslində. Gecələr səhər olmur, yar. Atəşin başqa-başqa hallarıyla yanır qəlbim, kim bilir eşqin daha bilmədiyimiz nə halları var?
Həsrətin ürəyimə, ya da bədənimə vurdumu, qeyb oluram, uçurumlardan düşürəm sanki o an.
Camalın ağlıma gəlincə, xoşbəxtliyə qanad çırpır içim və qaynağı naməlum bir işığa qaçır qəlbim.