Seni Sevmek Çok Zor!

Mehtap Baydu’nun Arter’deki Seni Sevmek Çok Zor! adlı kişisel sergisine eşlik eden bu kitap, sanatçının pratiğine kapsamlı bir bakış sunmayı hedefliyor. Baydu’nun farklı dönemlerde ürettiği performans, yerleştirme, fotoğraf ve video çalışmalarına yer veren yayın, serginin küratörü Selen Ansen’in Mehtap Baydu’ya hitaben kaleme aldığı mektupla açılıyor. Kitabın devamında, küratör ve sanat tarihçisi Sandeep Sodhi’nin sanatçının üretim pratiğini ele aldığı “Yağmurdan Önce Tavuskuşu Dans Ettiğinde” başlıklı metni; şair ve yazar Anita Sezgener’in Baydu’nun eserlerinden esinle yazdığı “24 Omurlu Noktasallık” adlı şiiri ve felsefeci, akademisyen Emre Şan’ın sanatçının Ben ve Her Şey Arasındaki Mesafe (Camdan Bir Beden) yapıtına odaklanan “Bedenimle Diğer Her Şey Arasındaki Mesafe” başlıklı yazısı yer alıyor. Kitapta ayrıca, Mehtap Baydu’nun annesiyle Bingöl Zazacasında gerçekleştirdiği söyleşinin Türkçe çevirisi ve özgün dilindeki transkripsiyonu da bulunuyor. Tasarımını Ayşe Bozkurt’un üstlendiği yayındaki yazılara; Hadiye Cangökçe tarafından çekilen eser röprodüksiyon fotoğraflarının yanı sıra Kayhan Kaygusuz’un sergiden görünüm fotoğrafları ve Fırat Rüzgar’ın kurulum ve üretim süreçlerini belgelediği kareler eşlik ediyor. 
Arter’in 1. kat galerisinde 29 Nisan – 15 Kasım 2026 tarihleri arasında gerçekleşen Mehtap Baydu’nun Seni Sevmek Çok Zor! sergisi, arzunun özünde yatabilen mesafe ve gerilimi, Baydu’nun pratiğinde önemli bir yer tutan kalıp alma sürecinin vadettiği mutlak yakınlık ve ima ettiği yokluk üzerinden yankılıyor. Yaşama içkin olan iradeyi ve kırılganlığı odağına alan eserler, sanatçının çoğaltma, parçalama, iz bırakma ve üst üste getirme yoluyla inşa etmeyi sürdürdüğü kapsayıcı ve kolektif bir bedeni hayata geçiriyor. Serginin mekânsal kurgusu, Baydu’nun seramik, bronz, kumaş, kâğıt veya cam gibi çeşitli malzemelere ve dokulara başvurarak gerçekleştirdiği üretimlerini, bu üretimleri çevreleyen süreç kayıtları ve performatif izlerle bir araya getirerek her bir eserin zamansal ve maddi olarak çoğul karşılıklarını görünür kılıyor. Performansın nesneye, nesnenin de performatif potansiyellere açıldığı çok yönlü bir sanat pratiğini öne çıkaran bu yerleşim, sanatçının yapıtlarını dönüşüm, aradalık ve yabancılaşma kavramları ekseninde deneyimlemeye davet ediyor.