Sekizinci Suret

Varlık çok geçmeden -ve hiç acele etmeden- bıkkınlığa, tiksintiye, uzaklaşmaya ve çatışmaya yol açarken; yokluk temasa ve temaşaya değil, hisse ve sezgiye bağlı tüm eylemlerin ilham ve feyz kaynağı olan arayışa ve yaratıya yönlendirdiği için, mevcudiyetini “orada bulunarak” “yer kaplayarak” ya da “sahip olarak” sağlama almıyor Refik. Bu yüzden aynalara bir kez olsun bakmadan muhayyilesinde arıyor suretini. Görerek hatırlamak yerine, öğrenerek inanmak istiyor.
 
Ve karşısındakinin yüzünü çekmek için deklanşöre her bastığında, kendi yüzüne çekilmek için gözlerini daha sıkı kapatıp daha koyu bir karartıyla karışıyor içindeki geceye. 

Flaşlar pat pat patlasa da sahte ışıkların fani renkleriyle aydınlanmayacak kadar sahici olan gece, yerini güne ve güneşe bıraktığında, rüzgâr ardına kadar açık kapıdan içeri, şimdinin sonsuza dek sürecek zamanını bırakıp geri çekildiğinde, henüz kendi suretini başka birinin yüzünde görmek üzere olduğunu bilmeyen Refik, bir daha yummamak üzere açıyor gözlerini