Reyla’nın Piçi

Köyü sonsuza dek terk etmeden önce bir şey daha yaptım. Yoldan uzak durarak, arka yamaçtan Kiyro’nun evine yürüdüm. Köyde herkes uykudaydı. Yıldızların ışığında iki üç adım öteyi görerek ilerliyordum. Varınca bahçe duvarının dibinden evin ön kapısına doğru emekledim, kavalı kapının önüne bıraktım. Hayatta beni gülerken görmüş birkaç kişiden biridir Kiyro. Dostluğu için ona minnettar olduğumu kimse görmeden ona bildirmenin başka yolunu bulamadım o gece. Zaman da yoktu artık. Tekrar yamaca dönüp, bir sürüye ve çobanına rast gelmemeye dikkat ederek zirveye kadar çıktım. Açtım, susamıştım, bacaklarım ve kollarım yorgundu. Fakat kalbim yorgundu en çok, bir de aklım değişik çalışıyordu artık. Bundan sonra yıllarca, belki de hiç beni bırakmayacak olan, o bir an sonra ne olacağını bilememenin verdiği kaygı, her batan güneşle birlikte inecek olan o korunma ve savunma hissi, o şafak vakti varlığını hissettirmişti. Sanki zihnimin rengi değişmiş, maviden boza dönmüştü. Gün yavaşça ağarmaya başlıyordu. Sabahın serinliği, çayıra düşmüş çiğ, uzaktan gelen horoz sesleri, denizin ufka doğru sakin sakin ağaran mavisi, çocukluğum, ilk gençliğim, hepsini ardımda bıraktım. Sırtımda koyun derisi yelek, belimde Hargın’ın kılıcı, güneşin ufukta belirmiş kızıllığına doğru yürüdüm, yürüdüm. Bir damla yaş düştü gözümden, sildim hemen, kendim bile görmeden. Artık ağlayacak zaman değildi.