Narsistin Aynası: Sevilmek Sanmıştım

Bazen sevildiğimizi sanırız.
Oysa sevilmek sandığımız şey, çoğu zaman görülme ihtiyacımızın yankısından başka bir şey değildir.
Bir insanın gözlerinde kendimizi ararken, aslında yavaş yavaş kendimizi kaybettiğimizi fark etmeyiz.
Bazı insanlar hayatımıza sevgi gibi girer...
Ama geride bıraktıkları şey sevgiden çok bir ayna olur.
O aynada bazen yaralarımızı, bazen korkularımızı, bazen de yıllardır görmezden geldiğimiz kendimizi görürüz.
Narsistin Aynası: Sevilmek Sanmıştım, bir narsistin gölgesinde yaşanan bir ilişkinin hikâyesi değil; o gölgeden çıkıp kendi gerçeğiyle yüzleşen bir kadının yolculuğudur.
Çünkü bazen insan en çok kırıldığı yerde kendi gücüyle tanışır.
Ve bazen en büyük farkındalık şudur:
Sevilmek sanmıştım...
Meğer sadece kendimi arıyormuşum.
Bir narsistin aynasında kaybolduğumu sandım...
Meğer orada kendimi buluyormuşum