Mor Dağların Sessiz Vedası

Ghoste’ye doğru yürürken hava kapalıydı. Dönüş yoluna geçtiğimde ise hafif bir yağmur yağıyordu. Yağmurun altında aşağı doğru inerken, her adımda rakım düşüyor ama içimdeki basınç aksine artıyordu. Sırtımdaki çanta her zamankinden daha ağır, kalbimdeki burukluk ise her zamankinden daha derindi.
Son bir kez o sisli, dumanlı dağlara döndüm. Dağlarla göz göze, karşı karşıya kaldım. “Böyle mi olacaktı? Sonu böyle mi bitecekti?” dercesine sanki bir hesap dökülüyordu ortaya. Yaşadığım ne varsa, her bir anı gözlerimin önüne serildi. Yüzümü ıslatan yağmur, yanaklarımdan süzülen gözyaşlarıma karışıyordu. Hangisi yağmur, hangisi kederin suyu; seçilmez olmuştu.
Bir süre öylece, yüzümde yağmur ve yaşlar birleşmiş hâlde o dağlarla vedalaştım. Sonra derin bir nefes aldım. Boğazımdaki o düğümü yuttum ve sırtımı dağlara döndüm. Bir dönemi, koca bir gençliği ve bu sevdalı hayatı o yağmurun altında bırakıp yürümeye devam ettim. Vedalaşmıştık. Dağlar orada kaldı; ben ise kendimi aramaya gittim.