Mısraların Gölgesi

Gecenin koynunda, yalnızım, kırık bir cümle gibi,
Sen yoksun… Ve ben, seni beklerken yitiririm beni.
Bazen hayat, tam ortasından kırılmış bir cümle gibi yarım bırakır insanı. Kelimeler biter, söz kesilir ve geriye sadece o
devasa sessizlik kalır.
Herkesin bir yerlere yetiştiği, çokça konuştuğu lakin azca hissettiği bu anda; ben seninle o en ıssız bekleyişlerde,
gecenin en siyahında buluşmaya geldim. Bu satırlar sadece kalemin izi değil, senin kimselere anlatamadığın, sır edip
sakladığın o kırık dökük umutların yankısıdır.
Eğer sen de birilerini beklerken kendini yitirenlerdensen, artık yalnız değilsin. Elinde tuttuğun bu mısralar, senin
dökemediğin yaşların, edemediğin vedaların ve sığınamadığın limanların gölgesidir. Uzak sandığın her şeyde bir
hece kadar sende varsın!
Şimdi sayfayı çevir çünkü mısraların gölgesinde, her kırık cümle aslında kendini tamamlamayı bekler.

Biraz sen sustun, biraz ben sustum;
Çokça satırlar yazdı
Dinmeyen suskunluğumuzu.