Koca Seyit Bir Kahramanın Hikayesi

Manastır Köyü’nde bir yiğit  Anadolu evladı doğdu. Henüz çocuk yaştan itibaren sorumluluk sahibi olan bu çocuğun adı Seyit’ti.  Köy meydanında bir yaşlıya omuz verince, adı “Koca”ya çıkar; sonra asker ocağı, Balkanlar ve nihayet  Çanakkale… 
18 Mart’ta Mecidiye Tabyası’nda vinç kırılır; mermiler susar, denizden demir yığını koca gövdeler yaklaşır. Seyit, “başka çare yok” deyip gülleyi sırtlar, topu susturmaz. Annesinin tandır ekmeği kokusu, babasının “insan kal” sözü onun pusulasıdır. Savaşın dumanında övünmez; rütbe verildiğinde bile mahcup durur. Bir fotoğraf için aynı mermiyi yeniden kaldıramaz; o günün mucizesi kalbinde saklıdır. Yıllar geçer, bu kahramanın izini Havran’da Mustafa Kemal Paşa arar. Bu hikâye, gücün gösterişten değil, vazifeden doğduğunu anlatan bir vefanın destanıdır.