Kapının Ardı

Hatırlamanın ağır geldiği anlarda durup geriye bakanların kitabı.
Yaşanmış olanla hatırlananın iç içe geçtiği bir deneme metni. İsimsiz bir anlatıcı, geçmişe tutulan notlar, yarım kalmış cümleler, zihinde kalan sahnelerle yol alır. Çocukluğun yarım kalmış cümleleriyle, gençliğin susarak büyüttüğü itirazlarıyla, inancın, utancın, aşkın ve kaybın iç içe geçtiği bir eşikte durur.
Bu çağ insana bir kalıp sunuyor; ne fazla düşünen ne fazla hisseden.
Tüketmekle avutulan, hazla susturulan bu insan, zamanla kendini geliştirme ihtiyacını da kaybediyor. İçine kapanmıyor; tam tersine yüzeyde kalıyor. Çünkü yüzeyde kalmak, emek istemiyor.
Tüketim çağının insanı derinleşmez. Oyalanır, eğlenir, harcar ama kendini inşa edemez. Çünkü bu çağ, insandan emek değil itaat ister. Ve ölüm yaklaştıkça ciddiyet artar, ciddiyet arttıkça, duasına sığınacağı bir liman arar insan. Dua insana içinde nefes alacağı bambaşka bir evren sunar.
— Biz dualarla yaşayan insanlarız.
Zaten gidecek başka kapımız da yok. Biraz güneş biraz bahar gerekiyor Allah’ım. Aynı duayı defalarca yapacağız. Ya bu kapının ardına geçeceğiz ya da eşikte bekleyeceğiz.