İyi'leşmek

İyi'leşmek
En tatlı aldanış belki de
aynaya bakıp:
“Hep iyi niyetimden kaybediyorum.” demek.
Oysa ne güzeldir
karanlığını bilmek;
içindeki gölgeyle
yan yana yürümek.
İnsan,
eksiklerini gördükçe büyür,
yaralarını sevdikçe iyileşir.
Ben kusurlarımı saydıkça
kendime yaklaşırım;
kabuklarım çatladıkça,
kendime alışırım.
Ve her sabah
yeniden anlarım:
İyi olmak değil,
“marifet: iyi’leşmek.”
Çünkü hayat,
varılacak bir yer değil;
daha iyiye doğru
bitmeyecek bir seyahat.
Şimdi,
“Nasılsın?” diye soruyorsun ya;
dün kötüydüm.
Bugün biraz daha
iyi’leştim.