Gülistân

 “Bu dünyada iki tip insan kaybeder. Biri eline güç geçince kendini Allah sanan. Öteki eline hiçbir şey geçmeyince kendini çöp sanan. İkisi de yanılır.” 1258 yılında Şîrâz’da, bir gül bahçesinde dolaşan bir şair, eteğine topladığı çiçekler solmasın diye bir kitap yazmaya karar verdi. O kitap yedi yüzyıldır solmadı.
Sa’dî-i Şîrâzî’nin Gülistan’ı — dünya edebiyatının en çok okunan, en çok çevrilen, en çok alıntılanan bilgelik kitaplarından biri. Padişahlara ve dervişlere, âşıklara ve yaşlılara, öğrencilere ve öğretmenlere, zenginlere ve yoksullara aynı aynayı tutar. Sekiz bölümde hayatın sekiz sınavı: İktidar nasıl bozar? Yoksulluk nasıl onur kazandırır? Kanaat neden gerçek zenginliktir? Sessizlik ne zaman bilgeliktir? Aşk büyütür mü, rezil mi eder? Yaşlılık neyin hesabıdır? Terbiye ne demektir? Hayat nasıl yaşanır? Hikâye, şiir, fıkra ve özdeyiş — hepsi iç içe. Her sayfada bir yara, her yaranın içinde bir merhem. Gül kokusunu duy ama dikenini de unutma. Çünkü hayat tam olarak budur: Güzel olanın içinde uyarı, sert olanın içinde rahmet, acının içinde ders, gücün içinde sorumluluk vardır. Yedi yüzyıl önce yazılmış. Bugün okuyunca dün yazılmış gibi yakıyor.