Gölgede Büyümek

Bazı kadınlar yaşarken konuşamaz. Hayat onların sesini erken alır. Önce çocukluklarından eksiltir, sonra gençliklerinden, sonra hayallerinden… Ve geriye herkesin güçlü sandığı ama aslında sessizce tükenen bir ömür kalır. Ben çocukken bunun adını koyamıyordum. O yıllarda bana sıradan gelen birçok şeyin aslında büyük fedakârlıklar olduğunu bugün anlıyorum. Çünkü bazı kadınlar hayatlarını büyük cümlelerle değil, küçük vazgeçişlerle yaşarlar. Bir kadının kendi içinden vazgeçerek ailesine tutunmasının ne demek olduğunu ilk kez anneannemde gördüm. Ben bugün geriye dönüp baktığımda, ziyan olmuş gibi görünen bir hayatın içinde aslında çok büyük bir direnç görüyorum. Ağrı Dağı’nın eteğindeki köyden Büyükada’ya uzanan bu hikâye yalnızca yaşanmadı; bir sonraki kuşağın diline dönüştü… Onların sustuğu yerde ben yazıyorum. Onların yarım bıraktığı yerde ben tamamlamaya çalışıyorum. Onların içinde kalmış cümleler benim kalemimde yer buluyor. Belki bu kitap biraz da bu yüzden yazıldı. Bir hayatın ziyan olmadığını göstermek için. Çünkü bazı hayatlar kendileri için tamamlanmaz; kendilerinden sonra gelenlere yol olur. Ben bugün kendi yoluma bakarken, geride bana bırakılmış suskun bir kuvvet görüyorum. Ve biliyorum: Bazı kadınlar görünmeden yaşar ama nesiller boyunca iz bırakır…