Epikuros ve Demokritos’un Doğa Felsefeleri ve Aralarındaki Farkla

Elbette, doğum, çiçeklenme ve çürüme, insanlığın içinde bulunduğu ve geçmesi gereken demir çemberi oluşturur. Bu nedenle, Yunan felsefesinin Aristoteles ile zirveye ulaştıktan sonra çürümesi şaşırtıcı olmazdı. Ancak kahramanın ölümü, şişirilmiş bir kurbağanın patlamasına değil, güneşin batışına benzer.
Bu tezin biçimi, bir yandan daha katı bilimsel, diğer yandan ise birçok argümanında daha az bilgiçlik taslayan bir nitelikte olabilirdi, eğer asıl amacı bir doktora tezi olmasaydı. Yine de, dışsal nedenlerden dolayı bu haliyle baskıya göndermek zorunda kaldım. Dahası, bu tezde Yunan felsefesi tarihinde bugüne kadar çözülememiş bir sorunu çözdüğümü düşünüyorum.
Bu inceleme, Epikürcü, Stoacı ve Şüpheci felsefenin tüm Yunan spekülasyonuyla ilişkisini ayrıntılı olarak ele alacağım daha kapsamlı bir çalışmanın ön hazırlığı olarak değerlendirilmelidir
Elbette Hegel, yukarıda bahsedilen sistemlerin özelliklerini genel olarak doğru bir şekilde tanımlamıştır. Ancak, felsefe tarihinin genel olarak tarihlenebilmesini sağlayan, hayranlık uyandıran büyük ve cesur felsefe tarihi planında, bir yandan ayrıntılara girmek imkansızdı, diğer yandan da bu dev düşünür, kendi deyimiyle “spekülatif düşünce par excellence” olarak adlandırdığı görüşü nedeniyle, bu sistemlerin Yunan felsefesi tarihi ve genel olarak Yunan zihni için büyük önemini fark edememiştir.