Çöpteki Çocuk

Akşama doğru çalışanlar, aileleri ve yurttan arkadaşlarım toplanmaya başladılar. Arif de yanıma geldi, onu görünce boynuna sarıldım. "Garip, bu sarılmanın ve sevincinin nedeni nedir?" diye sordu. “Arif, Aysu'ya evlenme teklifi yaptım, parmağına yüzük taktım!"
“Oh be! İşte güzel bir haber! Senin adına mutlu oldum kardeşim, ulan nihayet turnayı gözünden vurdun ha! Çok güzel Garip, hayırlısı olsun inşallah! Ben Aysu kardeşime taktığın yüzüğe bakayım! Pintilik edip de ucuz yüzüklerden almışsan kafanı bir güzel kırayım!" dedi gülerek.

Arif doğrudan Aysu'nun yanına gitti, parmağındaki yüzüğe bakıyordu. İkisi birlikte yanıma geldiler.  Arif, "Garip, Aysu senin evlenme teklifini düşünecekmiş!" dedi. Aysu da gülerek, "Bu fırsatı kaçırır mıyım? Elindeki o güzel yüzüğü görünce hemen ‘Evet’ dedim. Gariple uğraşma! Vallahi küser müser bizi ortada filan bırakıverir Arif abi!” deyince hepimiz kahkahalar attık. Arif şakayı sürdürmeye kararlıydı, “Aysu kardeşim, sen iyi düşündün mü, ‘Evet’ derken! Valla bu çöpteki çocukla çok uğraşacaksın, yol yakınken geri dön!"

          "Yok abi, bu iş bitmiştir, ben Garip’i asla bırakmam!"