Çingeneler

Modern Türk edebiyatının en özgün kalemlerinden biri olan Ahmet Haşim, bu eserde okuru yerleşik hayatın sınırlarından çıkarıp doğanın en saf haliyle buluşmaya davet ediyor. "Çingene bizzat bahardır" diyerek bu göçebe ruhu selamlayan Haşim; tunç yüzlü, fağfur dişli bu insanları "beşerî şekle istihale etmiş bir takım yeşil ağaçlar" olarak betimler.
Geçmişin İzinde Bir Anlatı: Eser, yirmi-yirmi beş yıl öncesinin az aydınlık, çok durgun bir Temmuz gecesinde, İstanbul’un Topçular sırtlarında başlar. Ağustos böceklerinin ve kurbağa seslerinin eşliğinde, çadırların arasında yükselen gizemli bir hayatın kapılarını aralar.Kelimelerle Örülmüş Bir Musiki: Tepebaşı’ndan yankılanan Carmen ezgileri ile çadır içlerinden yükselen "Rağduk kele kana" gibi dokunaklı ninnilerin birbirine karıştığı bu yolculukta, musiki hem bir teselli hem de bir hürriyet dili olarak karşımıza çıkar
.Unutulmaz Karakterler ve Mekanlar: Tirşe gözlü narin kızlar, kurnaz ve esrarlı Etem, Aksaraylı Nazım ve trajik sonuyla yürek burkan İrfan’ın hatıra defteri üzerinden; İstanbul’un Vidos, Litroz ve Belgrat Ormanları gibi eski köşelerinde bir devrin ruhu yaşatılır.
"Dünyada hiçbir saray, hiçbir kale, bu çadırlar kadar hür ve bu çadırlar kadar mesut olamaz." Bu kitap sadece bir gözlem yazısı değil, aynı zamanda modern insanın yitirdiği "vahşi ve saf" hürriyet kavramına yakılan melankolik bir saygı duruşudur. Ahmet Haşim’in nesirdeki o berrak, sade ve nükte dolu üslubu; okuru medeniyetin gürültüsünden çekip alarak çadırların serin gölgesine ve ninnilerin teselli edici kollarına bırakır.