Bohemyalıların Tarot'u

Tarot bir fal destesi değil, parçalanmış bir bilginin sembolik alfabesidir. Papus — on dokuzuncu yüzyıl sonu Fransız okült rönesansının en etkili ismi — 1889’da yayımladığı bu eserle kartları ait oldukları yere geri taşır: kehanetin değil, inisiyasyonun zeminine.
Mısır rahiplerinin tapınaklarda sakladığı, Çingene göçleriyle Avrupa’ya taşınan ve yüzyıllar boyunca yanlış okunan bir dil burada yeniden çözülür. Yod-He-Vau-He’nin dört harfi. Kabala’nın on Sephirot’u. Sayıların ezoterizmi. Burçların gizli karşılıkları. Üç Septener — Teogoni, Androgoni, Kozmogoni. Yirmi iki Büyük Arkana ve elli altı Küçük Arkana, Papus’un elinde ne bir fazla süsü ne bir eksik halkası olan tek bir mimari altında birleşir.
Éliphas Lévi’nin açtığı yolu yürüyen, yirminci yüzyıl Tarot düşüncesini derinden etkileyen temel eser. Bu kitabı okuyan, artık Tarot’a aynı gözle bakamaz. Çünkü burada kartlar bir oyun değil; insanın, evrenin ve Tanrı’nın aynı denklemde buluştuğu bir harita olarak belirir. Gizli ilmin mutlak anahtarı — onu eline alan, evrenin kendisini okumayı öğrenir.