Beyaz Kağıtlar

Kalbimle tuttuğum kalemimi, ruhumla doldurdum.
Beyaz kâğıtların üstünde bir âşık gibi, bir çocuk gibi yattım.
Kelimeleri gözyaşlarımla yıkadım, tek tek sayfalara dizdim.

Her sayfasında öldüm, bir daha dirildim.
Bir daha yazdım.
Soru sordum; cevap istemedim, cevap beklemedim.

Anlatmadım; dinledim.
Yargılamadım.

Cevap arıyorsanız bu kitapta değildir.
Burada anlatılmamış hikâyeler, sorulmamış sorular vardır.
Nedenler vardır.
Soru işaretleri vardır…

Kime yazdığım:

Kalemi yaratan Tanrı’ya,
Yazmayı öğreten anneme,
Aşk öğreten mâşuka,
Yorgun babalara,
Sevilmemiş çocuklara,
Sarılmamış kızlara,
Bir ahu gözlüye.