Ben Çok Yürüdüm Bu Güzergahta

Kapadokya’nın Peribacalarından Asklepeion’un kutsal sularına 
uzanan bir çağrışım…Taş üstüne taş!.. bir arkaik gülümsemeden, 
yönünü yarım kalmış kadın ve erkeğe çeviren, bir dönüşe davet 
edercesine… Ev sahibi ve aynı zamanda misafir nasıl olunur kendine?..
Onu gösteriyor…Geyiklerin jaguarların ardından, bir satir çıkar ortaya 
ve kendini işaret eder, sütun başlıklarından sonra, gölgelerini ihmal etmez…
Girer birbirinden ilginç odalara, bir eşyanın boşluğundan
çünkü bilir derinlik boşlukları kullanmaktan yana…
Duvarlarda üç parçalı bir tasarımı anlatır, 
uzaklaşmadıkça anlaşılmaz, bir bütünü işaret eder, 
sonra da her şeye rağmen bir karahindibanın dağılışını,
kundaktan mezara…Kırılan cam parçalarında, 
içinden çıkamadığı çemberler… Bir yıldız ne bırakır kendinden?.. 
Bir yıldız kayarken bile size ne bırakır? düşünecek kadar…
Boş poşetlerin boşluklarını taşıyanları da ihmal etmez 
Ya da ruhları huzursuz olanları… Denizin vahşi tonuna 
ve Cihangir Camii’nin kırık minaresine değin…