Bakılan

... Sonra büyürüz. Şimdiki biz oluruz. Eksikliğini bile bilmediğimiz bir şeyin üzerine kurulu bir "biz".
Bebekken gözlerine baktığımız o ilk yüzün yansımasıyla kurarız kendimizi. O yüzde merakla, şefkatle ve koşulsuzca karşılandıysak zeminimiz sağlamdır. Ancak o bakış yorgunsa, şartlıysa ya da boşluğa düşmüşse; var olabilmek için erken büyümeyi, uslu olmayı, başkalarının yükünü taşımayı veya durmaksızın başarmayı seçeriz.
Sürekli onay aramak, en küçük eleştiride dağılmak, dinlenememek, "iyiyim, sorun yok" maskesinin ardına saklanmak ve bırakılma korkusuyla sevgiyi can havliyle tutmak... Bunlar çocukken aynalanmamış, görülmemiş bir benliğin yetişkinlikte geliştirdiği savunmalardır. Beden unutmaz; o ilk bakışta bulamadığı varlık teyidini bir ömür boyu kalabalıklarda, alkışlarda ve ekranlarda arar durur.

İnsan ne kadar yol alırsa alsın, içten içe hâlâ tek bir şeyi merak eder: "Hâlâ orada mısın ve beni görüyor musun?"